Nowe drogi antropologii współczesności   

 

Antropologiczny namysł nad kulturą nowoczesną ma w Polsce długą tradycję – Jan Stanisław Bystroń, Ludwik Krzywicki czy Stefan Czarnowski już przed II wojną światową stawiali antropologiczne pytania skierowane ku własnej kulturze. Mimo tak długiej tradycji dynamiczny rozwój antropologii współczesności nastąpić miał dopiero w latach 80. XX wieku, a prawdziwa moda zapanowała w latach 90., kiedy to antropologią współczesności zainteresowali się nie tylko etnolodzy, ale również przedstawiciele innych dyscyplin humanistycznych. Ta popularność nie mogła dziwić - antropologia współczesności miała w tamtym czasie do odegrania niebagatelną rolę – stanowiła próbę zrozumienia i oswojenia szybko zmieniającej się rzeczywistości kulturowej w kraju przeżywającym właśnie ustrojową transformację. Ponadto przyszło jej odegrać znaczącą rolę reformatorki nauk etnologicznych, wprowadzając do nich – nie bez pewnych oporów i kontrowersji – temat współczesny. Dziś sytuacja uległa znaczącej zmianie – kultura kapitalizmu zadomowiła się w polskiej rzeczywistości na dobre, a i etnologia przeistoczyła się w dyscyplinę na wskroś nowoczesną (nawet ponowoczesną). Wyczerpał się tym samym potencjał rewolucyjny antropologii współczesności, przed którą pojawiają się obecnie nowe zadania. Dziś wydaje się być ona zbiorem subdyscyplin podejmujących różnorodne tematy kultury nowoczesnej i ponowoczesnej - od popkultury i konsumpcji poczynając, poprzez wątki genderowe i postkolonialne, a na kulturach korporacyjnych i komunikacji międzykulturowej kończąc. Wydaje się przy tym zdradzać ambicje nauki stosowanej, nierzadko nauki zaangażowanej. Jakie są te nowe drogi antropologii współczesności, jaka czeka ją przyszłość... ?  

dr Paweł Łuczeczko

 

Organizatorzy:

Zakład Antropologii SpołecznejInstytutu Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa UG  

Instytut Kultury Miejskiej 

 

Patronat:Oddział Gdański Polskiego Towarzystwa Socjologicznego

Organizatorzy Współorganizator
Home